Het (fiets)karretje is een vertrouwd motief in de schilderijen en tekeningen van Raveel. We zien het in relatie tot de betonmuur, de paal, de man, de daken, de bonenstaken. Vaak krijgt het in zijn alledaagsheid het karakter van een bevreemdend object. Het sterk ruimtelijke karakter van het karretje inspireert Raveel in 1968 om het tot een schilderij-object te transformeren. Echte wielen herinneren aan de transportfunctie maar de spiegel bovenaan geeft aan die functie een zuiver poëtische betekenis: het karretje vervoert de hemel, de wolken, de oneindigheid.