Vanaf 1948 wil Raveel bewust de dingen om zich heen met een nieuwe, frisse blik bekijken. Vanuit die houding creëert hij onder meer een reeks stillevens waarbij de schilder eigentijdse voorwerpen vanuit hun specifieke eigenschappen en verschijningsvorm tracht weer te geven. Zo maakt hij ook enkele werkjes met bloempotjes en planten of cactussen. In dit ontwapenend en poëtisch werkje is alles eenvoudig weergegeven en treffend tot zijn essentie herleid. In zijn jonge jaren heeft Raveel niet de middelen om schilderdoek aan te schaffen, maar brengt hij zijn verf aan op goedkope hardboard platen die aan een zijde de ruwe textuur van canvas bezitten.