In het latere werk van Roger Raveel duiken thema’s op als geboorte, schepping, oorlog en dood, vaak met magisch-realistische inslag. De verfbehandeling wordt ook magerder, vluchtiger, contemplatiever. In deze werken komt de complexiteit van Raveels beeldtaal volledig tot uiting: coloristische, realistische en abstracte zones, vlakke en ruimtelijke partijen, een spiegel die de omgeving binnen het schilderij trekt, bepalen de plastische levendigheid van het geheel. In dit werk beeldt Raveel zichzelf af als kunstenaar-schepper. Met een simpele lijn – waarin we duidelijk het profiel van Zulma herkennen – wekt hij zijn echtgenote tot leven. De diagonaal opvliegende duif zorgt voor beweging en dramatiek.