Raveel tracht in zijn werk mens en ding zo universeel mogelijk weer te geven. In de jaren 1950 worden zijn schildertechniek en vormentaal steeds fundamenteler. In tastbare verfstroken zit een gedrongen, voorovergebogen man in het midden van het doek. Binnen een zwarte rechthoek achter de man is de ruimte – en is het doek – onbeschilderd. Het omgevende wit is geschraapt op het canvas aangebracht. De omzwachtelde gestalte vertolkt de in gedachten verzonken mens. De zwart omrande rechthoek is niet zomaar een geometrisch element maar vat de hele ruimte achter de man samen.