Het venster

Raveel was gefascineerd door het idee dat een schilderij niet ophoudt bij de lijst, maar zich kan uitbreiden in de ruimte of elementen uit de werkelijkheid in zich kan opnemen. Vanaf het begin van de jaren 1960 bevestigt hij daarom geregeld gevonden voorwerpen aan zijn doeken: houten latten, een stok, een vogelkooi, spiegels, een venster, een kapstok. Daarmee sluit hij aan bij tendensen in het Franse nouveau réalisme en bij kunstenaars als Robert Rauschenberg, die in dezelfde periode zijn combine paintings ontwikkelt. In Het venster zien we een abstract ogend schilderij waaraan een echt, geopend venster is bevestigd. Dat venster lijkt zich in onze werkelijkheid te bevinden en tegelijk uitzicht te geven op de geschilderde ruimte.