In de loop van de jaren 1950 verschijnt het vierkant in de tekeningen en de schilderijen van Raveel, een vorm die vanaf dan aanwezig zal zijn in het merendeel van de werken. Het vierkant doorbreekt het herkenbare en functioneert als een element van buitenaf autonoom in het geheel. Rond 1955 voelt Raveel de behoefte om dichter contact te zoeken met de natuur, het vegetatieve, het organische. Figuratieve motieven die tot dan toe aanwezig waren in de werken maken plaats voor een spontane penseelvoering. Het vierkant lijkt aanvankelijk nog ‘op te lossen’ in de organische kleurenklank van het schilderij. Langzaam komt het meer aan de oppervlakte en krijgt het een uitgesproken frontaal en autonoom karakter. Het vierkant kan gezien worden als een leegte, een beschouwelijk vlak, als een ding, een hoofd. Het vierkant als het alles en het niets tegelijk.