Dit is een apart werkje binnen het oeuvre van Raveel dat met weinig andere te vergelijken valt. Vanaf 1948 zien we Raveels visie ontstaan, waarvoor hij zich weliswaar laat beïnvloeden door enkele notoire voorgangers. Het landschap in dit schilderij wordt herleid tot enkele vlakken en brede lijnen die diepte suggereren. De nietigheid van de figuur en de expressieve verfstreken geeft doen denken aan het werk van Edvard Munch. Ook noties als eenzaamheid en bevreemding zijn aanwezig.