In tal van werken uit 1954 zien we dat de figuratieve componenten stilaan tot tekens worden gereduceerd. Ook een meer organische en iets vrijere verfbehandeling duikt op. Het accent komt te liggen op het zelfstandig en contrasterend gebruik van Raveels eigen plastische taal. Vormen krijgen een zelfstandig karakter en geven aan het vlak een ruimtelijke kracht. De werken hebben vaak een meditatief karakter, zoals ook het beeld weerspiegelt: we zien een personage met de rug naar ons toe gekeerd, schijnbaar in gedachten verzonken. We kijken over de schouder van de figuur mee dieper in het schilderij en zien de boom doorheen het raam. Tegelijk lijkt het alsof mens en boom met elkaar versmelten.