In 1955 evolueert het werk van Raveel richting abstractie. Hij raakt ervan overtuigd dat zijn werk te cerebraal en te systematisch is geworden. Raveel voelt een zekere verstarring en wil terug spontaner gaan schilderen. Figuren en voorwerpen worden niet meer zo expliciet weergegeven: alles wordt herleid tot een aantal rudimentaire vormen of tekens. Raveel tracht terug in contact te komen met het organische, het natuurlijke. Zijn schildertoets wordt spontaner en ruwer, het coloriet feller. Het formaat van zijn werken wordt ook stilaan groter. In dit werk herkennen we dankzij de titel en de kennis van voorafgaande werken een man die voorovergebogen staat, vlak voor een betonnen muurtje dat in de witte verf gekrast is.