Omstreeks 1955 vindt Raveel dat zijn kunst te systematisch dreigt te worden. Hij wil opnieuw ongedwongen in direct contact komen met het natuurlijke, het organische, het vegetatieve, het dierlijke. Zijn werk wordt in die periode abstracter, losser, directer. Het zijn schilderijen waarop men vaak nog nauwelijks het realistische uitgangspunt herkent. Het onderwerp dicteert de schilderwijze: Stier heeft een rauwe, ruige verfhuid. Niet de afbeelding, wel het plastisch taalgebruik interesseert Raveel op dat moment. De stier moet in de verfbehandeling, in de lijnvoering, in het coloriet aanwezig zijn.