In het begin van de jaren 1950 schildert Roger Raveel een reeks stillevens met tafels, vaak schuin in bovenaanzicht bekeken. De tafel lijkt net niet in het beeld te passen, evenmin als de lege stoel. Op het tafelblad liggen een schaar, een boek, een kommetje. Moeilijker leesbaar – want transparant – is het wijnglas tot zijn essentie herleid. Het stilleven is een portret van het alledaagse leven van Roger en Zulma, die in de jaren na de Tweede Wereldoorlog een heel eenvoudig bestaan kenden. In deze tijd heeft Raveel geen geld om vaak schilderdoek te kopen, dus werkt hij op papier of op kleine houten platen die hij bij de lokale houtzagerij vindt.