Natuurbeleving en landschappelijke ervaringen liggen aan de basis van de abstracte, grote, expressief geschilderde doeken die Raveel rond 1960 maakt. Hij vindt hierin een ideaal uitgangspunt om een vrijere, spontanere schriftuur te hanteren. Toch wil hij het geheel structureren en rationaliseren. We zien dan ook in die periode de typische witte vierkanten opduiken met een dikke zwarte contour. Het lijkt alsof Raveel vat wil krijgen op het ongrijpbare. Het vierkant geldt als ingreep van de mens in de natuur. Het iconische vierkant lijkt als een vlag te wapperen in het schilderkundige universum van Roger Raveel.