In 1951 schildert Raveel dit merkwaardig zelfportret. We herkennen zijn gelaatstrekken die in de structuur van de verf lijken te verdwijnen. De schilder poseert ernstig zittend op een stoel; mogelijks gebruikte hij zijn vrije hand – niet zichtbaar in het beeld – om het beeld als ondertekening te schetsen, terwijl hij in een spiegel keek. De donkergroene kleur van de muur biedt een tegengewicht voor de opzettelijk oningevulde romp waarin wel lijnen van een jas zichtbaar zijn in potlood. De schuine lijnen van de plint en de houten vloer geven de compositie extra dynamiek. Raveels haren lijken ‘gekamd’ in zwarte verf met de spitse onderkant van zijn penseel.