In Raveels werk annexeren spiegels op ondubbelzinnige wijze de omgeving, de toeschouwer, de tijd. Wanneer hij een bruuske veeg op de rand van de spiegel schildert, verbindt hij deze met de rest van het doek of het object en tast hij tegelijk de gereflecteerde werkelijkheid picturaal aan. Op die manier brengt hij expliciet een dialoog op gang tussen kunst en realiteit. Raveel noemt dat “het uitvloeien van het schilderij in de omgeving”.