In de tweede helft van de jaren 1950 vreest Raveel dat zijn kunst te cerebraal wordt. Mede onder invloed van de Cobra-beweging en het abstract expressionisme wil hij terug spontaner en intuïtiever schilderen. Inspiratie hiervoor vindt hij in het organische van de natuur, in dit geval een boom. In heldere en felle kleuren lijkt Raveel zich in het schilderen zelf te verliezen. Het uitgangspunt is meestal niet of nog nauwelijks herkenbaar; veel werken uit die periode hebben geen titel meer. De beleving van het schilderen komt centraal te staan, met aandacht voor en vrijheid van de toets en de kleuren.