Omstreeks 1955 vindt Raveel dat zijn werk te systematisch dreigt te worden. Hij wil opnieuw ongedwongen in contact komen met het vegetatieve, het dierlijke, het organische, het natuurlijke. Zijn werk wordt vanaf dan abstracter, losser, directer. Raveel schildert doeken waarop men vaak nauwelijks nog het figuratieve uitgangspunt herkent. Het onderwerp dicteert de schilderwijze. Niet de afbeelding, maar wel het plastisch taalgebruik boeit Raveel op dat moment. De stier is in de verfbehandeling, de lijnvoering en het kleurgebruik aanwezig.