Tussen 1955 en 1963 tracht Raveel de vitale en lichtgevende kracht van de kleuren in de natuur weer te geven. Hiervoor gaat hij aan de slag met motieven als een struik, een boom, een grasveld of het wateroppervlak. De beleving van het organische aspect van het onderwerp wordt getransformeerd in de beleving van het schilderen. In deze zogenaamde ‘lyrisch-abstracte’ periode wordt Raveels toets spontaner en directer, zijn kleurgebruik feller.