In de periode eind jaren 1940 tot begin jaren 1950 vervaardigt Raveel tal van stillevens. Vaak (schuin) vanuit bovenaanzicht schildert hij een triviale voorwerpen die op een tafelblad rusten. Raveel denkt vanuit de voorwerpen zelf, onderzoekt hoe ze zich onderling verhouden en geeft ze elk een passende plastische vertaling: het tafelkleed wordt een ruitjesmotief, een gelig vlak zou een krant kunnen suggereren, het hout en het metaal van de broodplank en het mes worden voelbaar gemaakt, een doorzichtig kolfje of flesje is nog heel summier aangegeven. Rechts zien we twee mysterieuze pasteuze vegen over het tafelkleed heen: een restant van een nauwelijks aanwezig voorwerp of een puur schilderkundige ingreep?