1948 is een belangrijk jaar in het oeuvre van Raveel. De typische beeldtaal van de schilder krijgt stilaan vorm. Raveel wil zijn landelijke omgeving met frisse en onbevangen blik bekijken. Hij maakt een groot aantal schilderijtjes, bescheiden van formaat, waarin zijn synthetische kijk op de werkelijkheid opvalt.

In dit schilderij, opgenomen in de Topstukkenlijst van de Vlaamse Overheid, worden de dingen tot hun essentie herleid zonder ze te abstraheren. Raveel maakt de plastische en ruimtelijke relaties tussen gevel, haag, huis, bomen en lucht zichtbaar. Tegen de bedachtzame schilderwijze klinken de paaltjes vrij wit en afzonderlijk. Ook de eerder spontane schriftuur waarmee het dak wordt beklemtoond, toont Raveels streven om de eigenheid van de dingen te doen spreken.