Doorheen zijn hele oeuvre beeldt Roger Raveel zijn echtgenote Zulma af in haar dagelijkse bezigheden. Kaartend, zittend aan tafel, voor het venster, voor de opsmukspiegel, of zoals hier: aan de strijk. Raveels schilderijen zitten vol tegenstellingen die wringen: het rood stelt de achterliggende ruimte voor en contrasteert met het blauw van de arm die sterk naar voor springt en die zo tussen schilderij en toeschouwer komt te staan. Raveels schilderijen breken uit hun voegen en zetten zich verder in de omgevende ruimte.

De voorwerpen worden plastisch vertaald vanuit hun eigenheid en hun onderlinge verhoudingen. Opmerkelijk zijn de houtstructuur van de tafelpoten, de lineaire stoel, het potje met geaccentueerde lichte en donkere partijen, de schaar die nog slechts silhouet is en het vervagende gezicht.