De late werken van Raveel hebben vaak een beschouwelijker, meer intimistisch, in zichzelf gekeerd karakter. Het kleurgebruik wordt valer, het aanbrengen van verf schraler.

Dit is een melancholisch, ietwat droevig werk. We zien twee van de belangrijkste personen uit Raveels leven: zijn vader Gustaaf (die in 1973 overleed) en zijn echtgenote Zulma. Beiden zijn een onuitputtelijke inspiratiebron voor talloze tekeningen, schilderijen en grafische werken.

Zulma zien we op rugzijde, zij lijkt zich van de toeschouwer en het leven af te keren. Rechts boven haar doemt in een rechthoek de herinnering aan vader en schoonvader Gustaaf Raveel op. Hij wordt afgebeeld met gesloten ogen, en grauw als was het een doodsmasker.