Het jaar 1948 markeert een belangrijke kanteling in het werk van Roger Raveel. Zijn beeldtaal begint stilaan vorm begint te krijgen. In die periode schildert hij tal van portretten van Zulma – doorgaans anoniem omschreven als ‘vrouw’ – in de huiselijke sfeer. In dit prachtige intimistische werkje zien we haar zittend met gevouwen handen. In het schilderij bemerken we invloeden van onder meer Matisse en Brusselmans. Vooral de geblokte opbouw in vlakken herinnert aan deze laatste.

Wat zich in de achtergrond afspeelt is minder duidelijk en draagt bij tot het intrigerende karakter van het schilderij. Zit zij op een bed of op een tafelrand? Wat stellen de oranje en witte vormen achter haar voor? De partij links boven met de gele stippen is vermoedelijk een stuk gordijn en rechts daarvan een zicht naar buiten met een stuk grijze muur, het groen van de natuur en daarboven de witte lucht.