Stéphane Beel ontwierp een museum waarin de kunst van Roger Raveel zich thuis voelt. Het is een gebouw dat zich op een bevreemdende en vervreemdende manier in het dorp integreert. Het stoot het dorp niet af. Integendeel, het vindt er zijn plaats en benadrukt de werkelijkheid ervan.
Onopvallend opvallend, open en dicht, helder en ondoorgrondelijk neemt het de kavels in zich op als in een leesbaar labyrint van ruimtes. Het kijkt naar de omgeving, laat ze in zich toe en trekt zich in zichzelf terug. Kenners noemen het één van de boeiendste en meest poëtische werken van deze architect.

In Ons Erfdeel (jg. 44, 2001) beschrijft architectuurcriticus Olaf Winkler de integratie van het museum in Machelen-aan-de-Leie als volgt:

"Op zo'n plaats kan een museum alles overhoop halen, wanneer het de dingen naar zich toe wil halen. Dat dit niet gebeurd is, is te danken aan Stéphane Beel. Deze architect heeft voor de beeldende kunst van Roger Raveel een gebouw gemaakt dat niets verlangt: het wil alleen maar daar zijn zoals de rest van het dorp."