Stéphane Beel ontwierp een museum waarin de kunst van Raveel zich thuisvoelt.
Het is een gebouw dat zich op een bevreemdende en vervreemdende manier in het dorp integreert. Het stoot het dorp niet af. Integendeel. Het vindt er zijn plaats en benadrukt de werkelijkheid ervan.
Onopvallend opvallend, open en dicht, helder en ondoorgrondelijk neemt het de kavels in zich op als in een leesbaar labyrint van ruimtes. Het kijkt naar de omgeving, laat ze in zich toe en trekt zich in zichzelf terug. Kenners noemen het één van de boeiendste en meest poëtische werken van deze architect.

bij de Visie: korte historiek
Roland Jooris ...
Na de dood van Raveel ...
Concept van de wisselende tentoonstellingen ‘in dialoog’ met de collectie ...